Rode knoppen, spiegels & verbinding

Je ouder(s), partner, kinderen en collega’s zijn maar al te graag bereid om op één van je grote rode glanzende knoppen te drukken.
De gevolgen zijn herkenbaar; je trekt je schouders op, je hartslag schiet omhoog, je bloed bruist wild door je aderen. Je zet je schrap! Afhankelijk van je conditionering ga je in de vecht- of vluchtstand. Je laat die ander luid en duidelijk weten wat je ervan vindt of trekt je letterlijk of figuurlijk terug. Je ego schiet volautomatisch in een superieure (kritische ouder) of in een inferieure (slachtoffer/kind) positie.

Hoe subtiel ook; ik duik vaak geheel spontaan in de rol van ‘kritische ouder’. Het duurde een tijd voor ik wilde begrijpen dat het in de conflicten met mijn moeder, nieuwe partner en puberzoon niet om HUN onvolkomenheden gaat. Maar om die van MIJ; mijn eigen schaduwen. De donkere kleuren in mijn palet die ik liever niet wil zien. Onbewuste overtuigingen over hoe het MOET en HOORT te zijn!

Wanneer we getriggerd worden door een ander of zelfs in conflict zijn met de ander, zijn we eigenlijk in conflict met ons eigen overtuigingensysteem! Want…zijn je gedachten/overtuigingen nu eigenlijk wel waar?

Byron Katie maakt dat met haar ‘The Work’ zo prachtig duidelijk. Wanneer je de moeite neemt om echt uit te zoeken welke gedachten er aan je emoties vooraf gaan en die rustig van alle kanten onderzoekt ,kan dat veel rust, ruimte en zelfcompassie opleveren. Dezelfde situatie komt in een heel ander licht te staan.

Dat vraagt waarschijnlijk levenslange oefening! Ons overtuigingssysteem is diep ingesleten. Maar regelmatig oefenen levert nieuwe ervaringen op waarover je je dan weer zo heerlijk kunt verwonderen!

Zo heb ik vorige week genoten van een strijdloze lunch met mijn moeder (zij heeft haar beide handen aan mijn knoppen :)). Niet alleen waren er die middag geen conflicten maar er was heel veel ruimte voor haar persoonlijke en kwetsbare jeugdherinneringen. In plaats van de vrouw te zien die regelmatig (waarschijnlijk onbedoeld) kritiek op mij heeft, zag ik haar in een ander licht. Een vrouw die met haar eigen kwetsbaarheid worstelt, ook niet altijd een antwoord heeft en het vooral ‘allemaal’ zo graag goed wil doen! Zucht….komt me bekend voor.

Waarom het nu wel ontspannen tussen ons verliep? Ik me er deze keer heel bewust van was dat ik een keuze had. Ga ik mee met mijn conditionering (actie vs reactie) of kan ik eens experimenteren om in een neutrale stand te blijven. Dus oordeelloos; zowel over haar als over mezelf!

Toen de eerste irritatie opkwam deed ik niets. Ik voelde de knoop in mijn buik, de spanning, ik was me bewust van mijn defensieve gedachten. Ik voelde mijn hartslag versnellen… en ik ademde diep door. En nog eens…en was daardoor in staat om contact te maken met mijn gedachten/gevoel: de gevoelde afkeuring en onvolkomenheid.

Die wilde ik nu eens niet gaan beschermen. Ik voelde en verwelkomde mijn negatieve gevoel en kon daardoor dicht bij mezelf blijven. Omdat ik niet, zoals anders, fel reageerde, leek zij zich beter te kunnen ontspannen. Een sfeer van ruimte en veiligheid ontstond waardoor ook zij haar kritische rol kon loslaten. Toen was er plots verbinding en we genoten van een ontspannen lunch.

De volgende ochtend schoot ik gewoon weer eens ouderwets uit mijn slof omdat zoonlief zich niet wilde conformeren aan mijn bemoeizucht. Zucht… een levenslang proces!

Polaroid. Katja

Spiritualiteit = met je poten in de klei…

In de modderOp zoek naar een artikel in mijn pc kwam ik een oud mailtje tegen. Daarin vertelde een gescheiden man dat ik voor hem echt te ‘zweverig en spiritueel’ was. Hij heelde zijn wonden liever met daten en feesten. Mijn ego schoot in haar gevechtstenue en ik mailde bliksemsnel terug ‘dat spiritualiteit voor mij helemaal niet vaag is. Dat het juist gaat over wie of wat we in wezen zijn…Juist niet wegvluchten van jezelf. Jezelf leren begrijpen. Dat je daardoor mag worden wie je bent. Dat voor alles een reden is en je daardoor groeit in de persoon die je bent en mag zijn.’

Woorden die moesten verklaren dat ik toch echt niet ‘wegzweefde’ op de geuren van een wierookstokje… maar juist heel erg goed bezig was (ik deed het beter dan hij, oordeelde ik :)) Ik beliep de weg naar binnen. In gesprek met mezelf. Poten in de klei! Dacht ik!

Aanleiding voor deze discussie was dat ik na de plotselinge dood van mijn man (2008), mezelf opnieuw moest uitvinden. Mijn spiegel was er niet meer. Al enige maanden zocht ik mijn (zielen)heil in diverse filosofische, psychologische en spirituele zelfhulpboeken. Wilde mezelf uit het moeras van de uitzichtloosheid trekken. Alle informatie en kennis die ik verzamelde gaf mijn analytische en controlerende geest rust. Ik kon ‘mijn grote verlies’ steeds beter in een kader plaatsen. Dat ging best goed maar… ergens kwam ik toch ook niet verder.
Nu, enige jaren later, moet ik erkennen dat ik toen ook wel degelijk aan het wegvluchten was. ‘Wegspiritualiseren’ noem ik dat. Vluchten in het begrip, dat alles een reden heeft en ten gunste is van je persoonlijke groei. Emoties als boosheid en frustratie mochten er dan ook niet zijn. Een paar jaar later, tijdens een masterclass coaching, begreep ik eindelijk dat het helend is om juist ook de wilde honden in mijn kelder te erkennen (als metafoor). Vanaf toen voelde ik me langzamerhand weer lichter worden. Woede, jaloezie, agressie, apathie, angst, eenzaamheid etc.. Ze mogen er allemaal zijn. Ze willen gewoon gezien en erkend worden. Als vanzelf ontstaat er daarna meer ruimte en vrijheid.

Spiritualiteit is voor mij nog steeds ‘modderige arbeid’, gedreven door de wens om het morgen beter te doen dan vandaag! Maar daarbij hanteer ik veel meer zelfcompassie. Probeer ik tevreden te zijn met wie ik ben, mét al mijn tekortkomingen! En in het verlengde daarvan de tekortkomingen van anderen ook niet af te wijzen.

Dat blijft in de praktijk altijd een uitdaging 🙂 Maar dan gaat het plots wel over ‘leven in vrijheid!’ Geen speelbal zijn van de vele negatieve gedachten. En dat ik in dit onderwerp mijn eigenWijze levensthema en passie gevonden hebt; mijzelf en anderen te helpen zichzelf te omarmen en hun unieke en authentieke kracht te laten herinneren! Het leven in ál zijn kleuren IS spiritualiteit. En iedereen heeft én leeft daarin zijn eigen waarheid!

Polaroid. Katja